Şu İşe Bak!...

  Son iki gündür aynı konuyu işlemekten inanın gına geldi bana.

 Dün köşe yazımıza gelen eleştirilerden bir kaç kesit vereceğim. Hastanede dönen dolaplardan haberimizin olmadığına, gazeteciliğimizi hissi yaptığımıza, yüreğimizin yokluğuna, anamızın ırgatlığına, babamızın ağalığına, yüreğimizin yokluğuna kadar, farklı şeyler.

  Dün dedim bu gün yine söylüyorum, biz Doktor Ayşe  Ayaydın’ın kişiliği doğrultusunda asla bir şey yazmadık. Yazmaya da hakkımız yok. Sadece yaptığı görevin ve aldığı maaşını ve poliklinik çalışmalarının azlığını yazdık.  

  Dün bir okurumuz bize gönderdiği mesajında Hastanede ismini vermeyeceğim, iki firmanın haksız kazanç sağladığını, bu firmaların birinin tehditlerle ihaleyi almaya çabaladığını beyan etmiş. Araştırdım, sordum bahsettiği Yemek İhalesi, Otomasyon ve Temizlik işleri ihalelerini alan firmaların 0 kırımla işleri aldığını öğrendim. Bölgemizde 3 çeşit yemeği 3 YTL 40 Ykrş kim verir? Tahmin edemiyorum. Günde ortalama 700- 800 kişiye yemek veriyor. Hesaplarsan okurumuzun bana verdiği aylık meblâğ ortaya çıkıyor. Günlük Rasyonlar ortada bakması bedava. Neyse biz bilmeden konuyu ele almadığımızı bir kez daha belirtelim, gerisi bizi ilgilendirmiyor.

  Tatvan Devlet Hastanesinde İntaniye doktoru var mı yok mu? Var. Günlük ortalama kaç hastaya bakıyor? Sıfır 3-4 ayda baktığı hasta sayısı parkmak sayısına yetişmiyor. Bir de Bitlis Devlet Hastanesi İnyaniye Doktorunun baktığı hasta sayısına bakalım. Günlük ortalama 50-70. Bu ne demektir Tatvan da hiç İntaniyelik hasta çıkmıyor demektir. Size de bu durum komik gelmez mi?

  Bir doktor günde ortalama 50- 70 hastaya bakacak, diğeri aylarca 3-5 hastaya bakacak. Ardaki farkı yada bizim neyi anlatmaya çaba sarf ettiğimizi iyi analiz edin ki; kimse üzülmesin. Hastaneye malzeme alınmışsa kimin parasıyla alınıyor, benim mi elbette hayır. Doktor Ayşenin cebinden mi? Ona da elbette hayır. O zaman en iyisi, bizim yazdıklarımız da yanlış yoktur. Her zaman gerçekleri yazmaktan yana olan ben kolay kolay konuyu saptırmamaya çaba sarf ederim.

   Bu konuları ilk yazdığım gün birileri demeyeceğim Hastane Başhekimi Gazetemizi arayarak konuyu kendisine teyit ettirmeden nasıl yazdığımı sert bir dille elemanlara söylemiş. Bak sevgili Başhekim? Ben senin Başhekimlik yaptığın hastaneyle ilgili haber yazmamışım ki senden bir şeyleri teyit ettireyim? Teyit ettirmem gereken konu olursa elbette, sorulur, doğrulanır, açıklama alınır sonra haber yapılır. Biz dünün Gazetecisi değiliz.Sen 657’e tabiî bir Devlet memurusun. Senin görevin Hastanenin düzenini sağlamaktır. Gazeteciye akıl vermek değil. Sen işini yap, bizde Gazeteciliğimizi. 

    Umarım ne demek istediğimi anlamışsındır?...

   Birilerinin gazına gelme, gelme ki uzun süreli koltuğunda otur, Cumhurbaşkanının senin hemşehrin olması hiç bir şey değiştirmez? Orada burada hava atarak birilerine göz dağı vermek hiç hoş bir durum değil. Deme ben bunları söylemedim? Senin ağzından dökülen bir kaç kelime sadece? Bu kadar net bir şekilde sevgili Başhekimime kimse söylemez ben söyledim. 

    Anla ne demek istediğimi!...

    Şimdi okurlarıma bir kesit yazıp konuyu kapatacağım.

    DEĞİŞTİRMEK!...

   Genç bir insanken dünyayı değiştirmek istemiştim. Ne var ki Dünyayı değiştirmenin çok zor olduğunu gördüm, bu yüzden ülkemi değiştirmeye karar verdim. Ülkemi değiştiremeyeceğimi  anladığımda yaşadığım kente diktim gözlerimi. Ne var ki  kentimi değiştiremedim. O zaman ailemi değiştirmeye karar verdim, ama onu da başaramadım. Şimdi, yılların vermiş olduğu deneyimlere göre ne değişecek, ne değişmeyecek onu bilemiyorum. 

   Eğer kendimi değiştirseydim, farklı yerlerde olurdum. Ben kendimi değiştiremediğime göre, yaptığım şeylerin doğru olduğuna inanıyorum. 

   Anlı açık, gururla görevimin başındayım.

   Bütün İnsanlara da tavsiyem yaptığı görevi lâik bir şekilde yerine getirmesidir. 

   ANLAYANLARA!...